Een half jaar in Dakar!

‘Risces’ (risico’s) moet je durven nemen in het leven heb ik ooit geleerd. Toen ik de keuze heb gemaakt om 6 maanden naar Senegal te vertrekken om er vrijwilligerswerk te gaan verrichten, hield dat heel wat risico’s in. Intussen zijn we anderhalf jaar verder. Anderhalf jaar van voorbereiden, vorming volgen, gesprekken voeren, inpakken, wegwezen, hier verblijven en… uiteindelijk ook terugkeren. Want het is zo ver. Mijn tijd hier in Senegal zit er zo goed als op.

Het zal u niet verbazen als ik zeg dat de voorbije 6 maanden niet altijd eenvoudig zijn geweest. Ooit kreeg ik van iemand een kaartje met daarop de tekst: ‘De weg naar boven is hard en zwaar. Maar het zicht daarboven moet super zijn!’ Het had toen weliswaar betrekking op mijn studies en de bijhorende examens. Maar ik heb de voorbije 6 maanden regelmatig aan deze woorden terug gedacht. Ze beschrijven voor mij de afgelopen periode immers perfect. Frustraties en gevoelens van heimwee staken af en toe de kop op. Meermaals heb ik me, vaak al lachend, afgevraagd ‘wat doe ik hier toch?’. Ik heb ook geweend zowel van verdriet als van geluk en één keer zelfs van allebei tesamen! Mijn verblijf hier verliep dus met ups en downs, toch namen de ups telkens weer de bovenhand. Kortom, het was het waard om risico’s te nemen. Om te verwijzen naar de tekst op het kaartje: Het zicht hierboven is echt wel super!

Ook op dit moment duiken nog heel veel verschillende gevoelens op. Ik zal nog een laatste keer bijbruinen op het strand van Ngor. Ik zal nog een laatste keer genieten van de drukke Avenue de Pompidou met haar aanklampende ‘vendeurs’. Ik zal nog een laatste keer ‘ça va? ça va bien!’ zeggen. Ik zal nog een laatste keer in mijn kamertje met matras op de grond slapen. Nog één keertje samen met Mama Fall liedjes zingen. Ik zal veel dingen bewust nog een laatste keer doen. Verder moet ik hier nog afscheid nemen van een aantal leuke en lieve mensen. Stilaan word ik ook zenuwachtig om weer thuis te komen. Daarnaast voel ik me ergens een beetje onzeker over en benieuwd naar wat de nabije toekomst brengen zal. Inderdaad een mengelmoes van gevoelens. Het is vandaag niet anders dan de voorbije maanden.

Maar het gevoel dat alles overheerst is toch wel dankbaarheid. Want hoe je het ook draait of keert, hoe veel ik hier ook van mezelf heb gegeven, hoe nobel de term vrijwilligerswerk ook mag klinken… Ik ben het die uit dit alles als persoon veel rijker is geworden. Ik ben het die hier heel veel kansen heeft gekregen. Ik ben het die hier ontzettend veel heeft geleerd. Ik kan dus niet anders dan dankbaar zijn en ik wil dat toch ook even tonen. Ik bedank:

- Moeke, vake en Keetie om het risico te nemen me los te laten

- mijn beste vriend Tom, met wie ik de voorbije 6 maanden zowat alles heb gedeeld behalve het bed

- Nele omdat ze me door en door kent, perfect weet wat het is om hier 6 maanden te leven én er daardoor telkens in geslaagd is mijn zwaailicht uit te schakelen

- meter voor de ontroerende woorden van fierheid en de grote blijk van vertrouwen en oma voor de wekelijkse telefoontjes die telkens weer deugd deden

- ‘mon petit frère’ Anton gewoon omdat hij een beetje de broer is die ik nooit gehad heb

- de vele mensen die de moeite hebben gedaan om me hun schrijfsels over te brengen, de bloglezers van het eerste én het laatste uur, de trajectbegeleiders en vele anderen…

Waarschijnlijk heb ik enkele mensen over het hoofd gezien, dat kan gebeuren als je je aan lijstjes waagt. Risico’s nemen, weet je wel. Toch ben ik ervan overtuigd dat zij die het moeten weten, weten dat ik hen dankbaar ben. In de bovenstaande opsomming bedank ik mensen, toch bedank ik bovenal het geheel Senegal!

Anderhalf jaar lang ben ik ermee bezig geweest (en eindigen zal het waarschijnlijk nooit), bij momenten heel oppervlakking, bij momenten heel intensief. Maar steeds met een welbepaald doel voor ogen! Ik heb hier genoten, ik heb hier geleefd, ik ben hier ziek geweest en weer gezond geworden. Ik heb hier gelachen en gehuild. Ik heb me hier goed gevoeld en heb altijd geprobeerd het beste van mezelf te geven. Ik ben hier als persoon heel wat rijker geworden en dat heb ik voor een groot deel te danken aan de gastvrijheid van Senegal. Senegal met zijn kleuters van Colobane, zijn dikke lachende vrouwen, zijn mannen met de sexy kontjes, zijn warmte van de bevolking, zijn typische humor, zijn schattige kindjes die telkens weer ‘Bonjour toubab’ roepen, zijn grote kloof tussen arm en rijk, zijn straten vol stof en zand, zijn vuile stinkende hoekjes, zijn prachtige zonsondergangen, zijn kleurrijke taferelen en nog zo veel meer. Ik wil gepast afscheid nemen van dit land en het daarom ook eervol bedanken. Vandaar de titel van dit stukje ‘Djeurredjeuff Senegal’ want dat is Wolof voor ‘Bedankt Senegal’.

Nog een laatste keer de groeten daar vanuit Dakar en tot heel gauw,

Caroline