Een half jaar in Dakar!

Binnen iets minder dan drie weken, ben ik ‘alstgodbelieft’ weer thuis! Weer mijn eigen bedje, mijn eigen kamer, een warme douche, lekker gezond eten én familie en vrienden weer dicht in de buurt. Tijd dus om nog snel de gezinssituatie van het gastgezin wat toe te lichten!

Ndey Dioumel Kebé is de drijvende kracht achter het gastgezin waarin ik hier verblijf. Alle vrijwilligers die ze ontvangt noemen haar steevast ‘maman’ omdat dat nu eenmaal het eenvoudigste is. Tom en ik hebben intussen reeds heel wat bijnamen voor haar bedacht zoals:

- ‘de prinses’ omdat haar kamerdeur voorzien is van witte ‘voillekes’.

- ‘Allei Ndey das ook nie praktisch ei’ omdat dat heel gek klinkt

- ‘Madam de kotmadam’ omdat ze zo’n beetje onze kotmadam is

- ‘Kop noch staart’ omdat we aan haar echt kop noch staart kunnen krijgen

- ‘Madam stoned’ omdat ze ’s ochtends nooit goed wakker is en dan heel verward door de gang kan lopen

Insiders weten dat het leven in het gastgezin hier zowel voor mij als voor Tom niet steeds van een leien dakje liep. Soms was er eten, soms niet. Eerst werd de was gratis gedaan, dan weer niet en uiteindelijk toch wel. Soms werd onze kamer dagelijks gepoetst, soms weken niet. Al deze voorbeelden zijn typisch de Senegalese wisselvallige cultuur. Voor mij niet altijd even eenvoudig om mee om te gaan.

De laatste twee maanden zijn echter heel anders verlopen dan de eerste drie. Maman is veel vriendelijker, is regelmatiger thuis, betaalt al eens onze busrit of de taxi, vergezelt ons soms naar het werk ’s ochtends, bak haar fritten twee keer omdat ze weet dat we dat lekker vinden… Allemaal factoren die maken dat ik het gastgezin en mijn Senegalese ‘thuis’ echt nog wel ga missen binnen drie weken. Alles op de keper beschouwd, heb ik intussen immers mijn draai wel gevonden in dat gastgezin.

Naast maman zijn er ook nog Babacar, Oumar en Mama Fall. Babacar is 24 jaar en studeert biologie aan de universiteit van Dakar. Het is een echte levensgenieter die zelden naar de les gaat, heel verstandig is, massaal veel vrienden heeft en altijd wel ergens in de wijk rondhangt. Oumar is 22 jaar, studeert eveneens biologie aan de universiteit en is de meest plichtsbewuste van het gezin. Hij volgt alle lessen, gaat op tijd slapen en kan iedere dag uit zijn bed. Hij bidt voor het hele gezin tesamen en maakt overheerlijke rijstpap! Mama Fall is een kleine magere spriet van 5 jaar, zingt Nederlandstalige liedjes en leert ons Franstalige aan. Ze heeft enkele standaardzinnetjes als: ‘Caro, viens manger’ of ‘Caro, tu me fais peur’ of ‘Caro, tu veux me donner ma brosse svp?’ en beschikt over een ontzettend hoge aaibaarheidsfactor en dat is naast haar taalvaardigheid haar grootste troef!

Beetje bij beetje heb ik alle leden van dit gezin leren kennen en ben ik hen gaan appreciëren. Ze zijn voor mij op dit moment meer dan gewone huisgenoten. Ze maken dat ik me goed kan voelen in dat ietwat kleine appartement in die grote stad Dakar. Ook al verliep en verloopt mijn verblijf hier niet altijd even vlekkeloos, ik heb heel wat van dit gastgezin geleerd en zal steeds met een positief gevoel op mijn verblijf bij hen terugkijken.

‘Afscheid nemen bestaat niet’ zingt Marco Borsato. Maar ik weet dat het wel bestaat en dat die tijd stilaan gekomen is. Ik weet ook dat het niet eenvoudig zal zijn, maar dat het wel zal lukken. Nog even zal ik hier genieten én heel bewust leven om binnen drie weken, Insjallah, weer terug te keren naar mijn enige echte thuis!

Groetjes en tot weldra,

Caroline