Een half jaar in Dakar!

Maar ze zijn er natuurlijk wel, de kindjes met dikke buikjes en sterk vertraagde groei als gevolg van ondervoeding. Ik kom er dagelijks mee in contact in de sloppenwijken. Gisteren mocht ik mee naar een tentoonstelling over het PRN-project. Naar aanleiding daarvan heb ik het deze keer over voeding. Enda Ecopole (de organisatie waarin ik actief ben) houdt zich heel sterk bezig met het belang van voldoende en gezonde voeding voor jonge moeders en kinderen van 0 tot 3 jaar. PRN staat voor Programme de Renforcement de la Nutrition. Het PRN-project wijst mensen uit armere wijken ondermeer op het belang van de allereerste moedermelk (le colostrum genaamd). Sommige mensen geloven hier dat deze melk slecht is. Verder leidt het mensen op om maandelijks het gewicht van pasgeboren kinderen op te meten en systematisch bij te houden. Wat betreft gezonde voeding houdt PRN zich bezig met het organiseren van kooksessies in bepaalde sloppenwijken en gespreksnamiddagen rond het belang van vitamienen in groenten.

Intussen ben ik hier iets langer dan vier maanden en heb ik aan den lijve ondervonden dat Senegalezen er noodgedwongen heel andere eetgewoonten op nahouden dan de gemiddelde Belg. Ik heb mezelf vorige week gewogen en ben minstens 4 kilo kwijt. En geloof mij, dit komt niet alleen door wat minder te snoepen! De voedselprijzen zijn de laatste tijd in Senegal erg gestegen en dus kan de bevolking niet anders dan besparen, wat zich uit in voor ons ongewone eetgewoonten.

Enkele voorbeelden van de eetgewoonten hier in Dakar:

- De kinderen op school ontbijten tijdens de ’speeltijd’ en dan eten ze koekjes, stokbrood gevuld met vlees of een waterijsje. Vaak omdat er niets anders aangeboden wordt in de winkeltjes in de wijk en omdat groenten en voornamelijk fruit heel duur zijn.

- ’s Middags eet ik op het project en dat is elke middag heel veel rijst met wat stukjes wortel, een stuk aubergine, stukjes witte kool. Kortom heel weinig groenten en vooral ook heel eenzijdige voeding.

- ’s Avonds eet ik in het gastgezin. Doordat dit gezin tot de middenklasse behoort, krijg ik gelukkig vrijwel dagelijks groenten. Maar aangezien iedereen altijd uitgenodigd wordt om mee te eten en de hoeveelheid onveranderd blijft, is er zo goed als altijd te weinig eten.

Goed dus dat er projecten zijn als PRN waar ook de Senegalese overheid zich in engageert of organisaties zoals 11.11.11. en Vredeseilanden die zich verzetten tegen de import van Europees voedsel en de landbouw hier op allerlei manieren aanmoedigen. De ajuinen die Nederland naar hier exporteert zien er tien keer mooier uit dan de Senegalese ajuinen en ze zijn nog goedkoop ook. Hetzelfde geldt voor de rijst uit Thailand. En dat wij met z’n allen de zee hier komen leegvissen, komt de lokale economie ook niet ten goede. U begrijpt het wel, Senegal heeft nog zo ontzettend veel nodig! Twijfels hebben bij het bestaan van deze ontwikkelingsorganisaties is dus overbodig, dat ben ik door mijn verblijf hier echt wel gaan inzien. En ja, er zal af en toe wel geld op onbedoelde plaatsen terechtkomen of op mysterieuse wijze verdwijnen, maar iets doen is toch nog altijd beter dan niets doen!

Iets heel anders nu. Het is eventjes geleden dat ik een tekstje schreef, maar ik heb de voorbije weken echt niet stilgezeten, integendeel. Ik heb immers weer bezoek gehad. Samen met Tom, Liesbeth, Michaël en Nele heb ik een heel authentiek stukje Senegal leren kennen, genaamd Pays Basari. Dit deel ligt helemaal in het zuid-oosten van het land en grenst aan Guinee. De mensen hier leven nog ver verwijderd van de drukte van Dakar en blijven voorlopig nog heel sterk gevrijwaard van westerse invloeden. Zowel de heen- als de terugreis nam 1 volledige dag in beslag. Enerzijds door de vrij lange afstand en anderzijds door de zeer slechte toestand van de weg (meer putten dan wat anders waardoor de 4x4 meer naast dan op de baan reed). Maar het was echt de moeite! We hebben geslapen in echte hutjes zonder stromend water en elektriciteit. Je kon er ’s avonds naar toilet gaan in open lucht en genieten van een mooie sterrenhemel. En ’s ochtends word je er wakker van het geluid van ezels of vogeltjes en kan je een prachtige zonsopgang aanschouwen. Het heeft een beetje weg van een chirokamp…leven in de volle natuur.

Omdat ik de chaos en drukte van Dakar soms echt even wil ontvluchten, ben ik na Pays Basari samen met Nele nog enkele dagen in Sowane (dat dorpje ergens ten velde) gebleven, alvorens opnieuw af te reizen naar Dakar.

Nu resten er mij nog een zevental weken, Insjallah, dan zit het grote avontuur er op en roept de arbeidsmarkt. Nog even genieten dus maar toch ook al een klein beetje aftellen.

Hou jullie goed en tot de volgende!

Caroline