Een half jaar in Dakar!

Vrijdag was het Tamkharit (nieuwjaar voor de Moslims) en dan eten ze couscous. Buiten het feit dat er vrijdag niet gewerkt werd op het project (behalve door Tom en ik), merkte ikzelf aanvankelijk weinig van Tamkharit. Senegalezen bezoeken dan opnieuw hun familie in de dorpen waardoor het rustig is in Dakar. Rustig voor even, want de hele avond en nacht (tot 4u30) weerklonk de één of andere Imam door de megafoon van de dichtstbijzijnde moskee om iedereen een fijn nieuwjaar te wensen. Ik heb dus amper geslapen die nacht. In ons Belgenlandje krijgt de jongenschiro ieder jaar de politie over de vloer omdat de Klaas TD iets langer duurt dan toegelaten en de zondagsrust wordt door het grootste deel van de bevolking gerespecteerd omdat men anders beboet wordt. Gelukkig was het weekend en kon ik het allemaal vrij snel relativeren. Maar naar aanleiding van de zoveelste religieuze feestdag die ik hier meemaak, wil ik toch even iets kwijt over het geloof in dit land zonder veroordelend over te willen komen.

De meerderheid van de Senegalezen is Moslim, waardoor de hele samenleving doordrongen is van dit geloof. Dat uit zich in heel veel dingen. Vrijdagmiddag 14u zijn alle winkels gesloten want iedereen gaat naar de moskee, vijf keer per dag weerklinkt de oproep tot gebed en het heeft drie maand geduurd vooraleer de oproep om 6u30 ’s ochtends me niet meer wakker maakt. Afspraken worden niet altijd nageleefd omdat ‘god het soms anders wil’. Discipline in het verkeer is niet nodig want een ongeluk wordt steeds veroorzaakt door de wil van god. En dat ik dit tekstje schrijf, is niet mijn persoonlijke keuze maar de wil van god…

Ik lach er misschien een beetje mee, maar tegelijkertijd besef ik echt wel dat het de mensen hier helpt om hun situatie wat te relativeren en draaglijker te maken. Toch denk ik dat Afrika misschien wel verder zou staan, moesten ze hun geloof iets minder op de voorgrond plaatsen. Begrijp dit alles niet verkeerd. Want het komt misschien allemaal wat negatief over. Dat is zeker niet mijn bedoeling. Want door hier te zijn en te leven, is mijn visie over de Islam enkel en alleen in de positieve zin veranderd. Het geloof is nu eenmaal één van de vele cultuurverschillen waarmee ik hier geconfronteerd word en het doet me beseffen dat ik blij ben dat ik in België geboren ben, waarschijnlijk nét doordat ik daar geboren ben.

Gisteren zijn we naar ‘la lutte Senegalaise’ geweest en dat was een hele belevenis. Ook hier krijgt het geloof een centrale rol toebedeeld. La lutte is synoniem voor worstelen en er valt naar het schijnt grof geld mee te verdienen. Het gevecht op zich duurt slechts enkele minuten, maar het muziek- en dansspectakel dat eraan voorafgaat om de verschillende ‘lutteurs’ (stoere, grote en gespierde mannen) voor te stellen aan het publiek en de supporters is knap om te zien. Iedere lutteur brengt ook z’n persoonlijke marabout (geestelijke) mee om hem te ondersteunen en geluk te brengen. Die marabout besprenkelt de lutteurs dan met allerlei drankjes en sapjes en drapeert verschillende gri-gri’s (talismannen) over het hele lichaam.

Intussen tikt de tijd rustig voort en komt er eind deze week opnieuw bezoek… Nele wou enkel nog eens naar Senegal komen als ik haar een stukje Senegal kon laten zien dat haar onbekend was. Wel, ik denk dat ik in mijn opdracht zal slagen. Maar of dat effectief lukt, laat ik jullie nadien (binnen een drietal weken) weten want hier weet je immers nooit (daar komt die god weer om het hoekje piepen). Het zal hier dus weer even stilletjes zijn, maar nadien volgt het hele verslag én hopelijk ook wat nieuwe foto’s!

Tot de volgende keer, Insjallah!

Caro