Een half jaar in Dakar!

Als afsluiter heb ik nog enkele foto’s toegevoegd op Flick’r. Speciaal voor moeke ook wat foto’s van mezelf!

Groetjes,

Caroline

Honger

Wat doet een Vlaamse leeuw van vijftig
Met een gazelle aan zijn hand
Eén van twintig die hij nauwelijks kent
Maar zij wil weg hier uit dit land

Ze doet het niet voor haar plezier
En ook niet zomaar voor zijn geld
Maar er is geen andere uitweg
Honger is toch ook geweld

En een zwarte leeuw van veertig
Raapt mijn vuilnis op op straat
Botte tanden botte klauwen
En zijn droeve blik verraadt

Hij doet het niet voor zijn plezier
Maar wel voor veel te weinig geld
De helft stuurt hij op naar huis
Daar is hij echt een held

Honger is toch ook geweld
Honger is toch ook geweld

En men zegt hij heeft geluk gehad
Hij moet niet zagen hij heeft werk
En hij weet hij heeft geluk gehad
Dus hij doet voort hij houdt zich sterk
En zij ook ze heeft geluk gehad
Ze is toch beter hier dan daar
En ja zij weet ze heeft geluk gehad
Haar broers verdwenen in Gibraltar

En een zwarte leeuw van twintig
Speelt hier de pannen van het dak
Hij kan echt alles met een bal
En met Afrikaans gemak

En het begon met veel plezier
Maar heimwee jaagt hem van het veld
Hij speelt al jaren niet meer thuis
Daar is wel voetbal maar geen geld

En honger is toch ook geweld
Honger is toch ook geweld

En men zegt hij heeft geluk gehad
Hij is toch beter hier dan daar
En hij weet hij heeft geluk gehad
Hij moest zelfs niet langs Gibraltar
En hij weet hij heeft geluk gehad
Hij moest zelfs niet langs Gibraltar

Yevgueni ‘Aan de arbeid’ (2007)

Ik kreeg de tekst niet mooi in het bericht hieronder dus heb ik hem hier maar geplaatst. Meer info vind je op www.yevgueni.be!

De feestdagen komen er weer aan en die gaan meestal gepaard met veel en lekker eten. Aangezien mijn ouders met Kerstmis op bezoek komen en blijven tot na Nieuwjaar zal ook ik het iets luxueuzer doen. Toch zal het minder zijn dan andere jaren. Ook de mensen hier vieren Kerstmis en Nieuwjaar. Ik vermoed dat er wel veel rijst zal zijn, dat is immers niet zo ontzettend duur. Maar geld voor ijsstronken, aperitiefhapjes, snoepjes en koekjes is er niet.

In Senegal lijden relatief weinig mensen echt honger. Daarvoor is de onderlinge solidariteit op dat vlak te groot. Maar toch doen mensen het hier met veel minder dan in België. In het dagelijkse leven valt het verschil nog veel meer op. Als ik thuis een kast opendoe is er altijd wel iets eetbaars te vinden en onze frigo is altijd gevuld. Hier zijn de weinige kasten die er zijn (meestal gebruiken ze dozen) gevuld met poten en pannen. De frigo bevat enkel wat flessen gevuld met kraantjeswater en de hoogstnodige groenten.

Er is een liedje van Yevgueni dat ik altijd al mooi heb gevonden, maar hier in deze context een nog diepere indruk op mij nalaat. Ik wil het graag met jullie delen en heb de tekst daarom hieronder neergeschreven.

Wegens het bezoek van mijn ouders en het feit dat ik nadien naar Gambia moet voor een verlenging van mijn visum, zal het hier even windstil zijn. Wees niet ongerust, half januari volgt er alstgodbelieft weer een verslagje!

Geniet van de feestdagen, vier ze rijkelijk (de mensen hier hebben er niets aan dat jullie het met wat minder zouden doen) maar niet overdreven!

Groetjes,

Caroline

Tabaski ofwel het Offerfeest nadert… Vermoedelijk 20 of 21 december zal ieder Moslimgezin dat het zich kan veroorloven een schaap slachten, bereiden en opeten. Aangezien Senegalezen hun aankopen zelden in supermarkten doen (die zijn er immers enkel voor de rijkere klasse), gaat de voorbereiding van Tabaski gepaard met grote volkstoelopen. Overal in het straatbeeld zie je mensen druk bezig met het aankopen van stofjes, voedsel of kleding.  Kleermakers zijn druk in de weer met het opnemen van maten en het naaien van de kleurrijke kledij. Daarnaast slaan mensen massaal grote voedselvoorraden in. Dit alles gebeurt beetje bij beetje en uiteraard bij kraampjes langs de straatkant en op grote pleinen. Beetje bij beetje want de modale Senegalees heeft geen auto en kan dus onmogelijk alle aankopen tegelijkertijd dragen. Vergelijk de voorbereidingen van Tabaski dus maar met onze Kerstinkopen met dat verschil dat alles hier tien keer minder gedisciplineerd en tien keer chaotischer verloopt! De meeste producten hebben hier immers geen vaste prijzen dus moet er onderhandeld worden en dat neemt logischerwijze wat tijd in beslag. Iedereen is bovendien door het dolle heen want het is bijna Tabaski!

Naast voeding en kleding draait het bij dit feest natuurlijk om de schapen. Waar kopen Senegalezen hun schapen? Uiteraard, net zoals alle andere producten, op de straat. Waar het straatbeeld in België versierd wordt met lampjes en kerstbomen en ‘gezellige’ kerstmuziek weergalmt, dienen hier de schapen als straatversiering en weergalmt hun vrolijk geblaat. Tigo (een Senegalese GSM-operator) organiseert zelfs een wedstrijd waarbij je iedere dag een schaap kan winnen ter gelegenheid van Tabaski! Q-Music weet waar het naar volgend jaar toe de mosterd kan halen.

Ook op het doopfeest dat ik vorig weekend mocht meemaken, werd er een schaap geslacht. In België is het verboden om thuis te slachten. Hier kon ik met mijn eigen ogen zien hoe een schaap wordt geslacht. ’s Ochtends stond het nog vrolijk te blaten, tegen een uur of drie zaten we het met z’n allen vrolijk te verorberen. Ik heb nog nooit zo’n vers schapenvlees gegeten en ik ben er niet eens zo’n echte liefhebber van. Maar het is een belevenis, dat wel!

Kortom, al schaap wat de klok slaat hier in Senegal tegenwoordig. Ik ben benieuwd wat het Offerfeest op zich zal geven, want het belooft een kleurrijk en bloederig spektakel te worden!

En toen kwam er een schaapje met een lange snuit en dit verhaaltje is weer uit. Tot later!

Caroline

Hoi allen,

een kort berichtje vandaag. Maar ik probeer zeker deze week nog iets uitgebreider te schrijven.

Nele heeft nog eens moeite gedaan en dit weekend nog wat foto’s online gezet. Het zijn foto’s genomen door Etienne toen hij hier samen met Françoise op werkbezoek was eind oktober-begin november. Bij het zien ervan maak ik de bedenking dat mijn haar intussen al veel langer is geworden en mijn boedha-buik iets minder zichtbaar is. De foto’s zijn ook al meer dan een maand oud.

Het voorbije weekend had ik het geluk een doopfeest mee te mogen maken bij een Moslimfamilie op zaterdag en zondagavond heb ik mogen genieten van een prachtig feestmaal bij een Christelijke familie. Nu ben ik terug aan het werk en binnen twee weken komt er weer bezoek.

Groetjes,

Caroline

Vannacht komt de Sint weer langs bij alle kindjes die hun schoen hebben gezet en braaf zijn geweest. Mij zal hij dit jaar overslaan vermoed ik en toch weet ik heel erg goed wat ik op mijn verlanglijstje zou zetten. Ik zou op dit moment heel blij zijn met:

- lekkere chocolade

- Juliennesoep met balletjes en vermicelli’s

- eens kunnen binnenspringen bij meter of een ijsje gaan eten bij mijn oma

- een bed in plaats van enkel een matras, of een matras zonder put in het midden

- een warme douche want nu het ’s avonds kouder wordt, is douchen geen pretje meer en verre van verfrissend

- een dikke nuffel of een zoen

- een gezellige café-avond of een goeie fuif

- een gezellige winterse zondagavond voor TV 

- ons Belliemannie (onze kat) eens goed kunnen vastnemen

- eens lekker lang en rustige kunnen slapen

- …

Ik ben intussen twee maanden hier en dan is het logisch dat mijn verlanglijstje steeds uitgebreider wordt. Maar begrijp me zeker niet verkeerd, ik ben hier nog steeds heel graag en alle bovenstaande dingen zal ik als ik thuis ben, des te meer gaan appreciëren. Ook al is het niet van Sinterklaas, ik krijg hier momenteel zo ontzettend veel andere dingen in de plaats. Hoewel je hier geweest moet zijn om te weten wat ik bedoel, probeer ik met enkele voorbeelden duidelijk te maken dat ik hier van heel kleine dingen echt kan genieten.

- ’s Ochtends te voet achter stokbrood gaan, een babbeltje doen met de bakker en weer terugkeren zonder me te moeten haasten. Want zich haasten is hier uit den boze!

- Een vrouw die terwijl ze vis kuist op het strand, een vriendelijke babbel met ons begint en nadien toestaat dat we een foto van haar nemen of iemand die op een overvolle bus zijn plaats voor mij afstaat.

- De kleine Mama Fall die schaterlacht wanneer ik eens gek beweeg met mijn achterwerk of fier is als een gieter wanneer ze haar puzzel heeft opgelost.

- De kindjes in Colobane die hoofd-schouder-knie en teen (uiteraard in de Franse versie) spontaan beginnen te zingen terwijl ze rond Tom en mij dansen.

- Een Senegalees die me wijst op het feit dat er 100 CFA (15 eurocent) uit mijn zak is gevallen en ze niet zelf wegneemt.

- Een verkoper van lekkere Senegalese sinaasappelen die me terugroept omdat ik 50 CFA te veel heb betaald.

- Eén van de mannekes van de ateliers van Enda Ecopole die tijdens het maken van autootjes van cola-blikjes, steeds mijn naam roept als ik mijn rug heb gedraaid.

- Clémence (een medewerkster van het project) die ons spontaan en door het dolle heen 4 kussen geeft omdat we haar een sms met veel beterschap stuurden toen ze ziek was.

- Monsieur Camara die me telkens opnieuw met even veel enthousiasme ‘Ceeb bu Djen’ blijft noemen en me dan gedurende 2 minuten uitgebreid blijft begroeten.

- Een pasgeboren (1 dag oud) kindje mogen vasthouden tot het uiteraard begint te wenen en met mijn eigen ogen kunnen vaststellen dat vooral de neus en de handjes nog spierwit zijn.

- Nog zo veel meer!

Ik ga het hierbij laten, wens ik alle studenten nog heel veel thesis-, studeer- en examensucces en geniet toch maar van die Kerstsfeer!

Groetjes,

Caroline