Een half jaar in Dakar!

Ik heb mijn computertijd deze week besteed aan het uitschrijven van een tussentijds verslag voor de school. Dat hoort er immers ook bij. Dus heb ik geen tijd gehad om een tekstje voor mijn website te maken. Toch wil ik ‘iets’ van mij laten horen en dus heb ik nog enkele nieuwe foto’s toegevoegd op Flickr. Voor het eerst echt foto’s van kindjes uit de sloppenwijken. Het is niet altijd eenvoudig hier foto’s te nemen. Ik heb het gevoel op één of andere manier als ramptoerist over te komen dan en het neigt ook een beetje naar schendig van de privacy. Toch kan je op enkele foto’s op de achtergrond enkele ‘barrakken’ zien staan. Weet dat dit huizen zijn waar vaak heel veel mensen samen in wonen. Ter afwisseling en voor de liefhebbers heb ik ook enkele foto’s van mezelf toegevoegd.

Geniet van de beelden en de volgende keer volgt er weer een tekstje. Insjallah! (= Als God het wil)

Caroline

Zoals de titel al zegt, zal ik het vandaag wat uitgebreider hebben over geld. ‘Donne moi argent’ is een zinnetje dat ik hier als blanke dagelijks meerdere keren te horen krijg. Want in Senegal (en ik vermoed in vele andere Afrikaanse landen) is men ervan overtuigd dat wie blank is ook automatisch rijk is. Ik word hier dagelijks geconfronteerd met de grote kloof tussen arm en rijk en dat is inderdaad niet altijd even eenvoudig. Wegkijken als een verlamde man zich letterlijk over de straat voortsleept, botweg ‘neen’ zeggen als een vijfjarig kind met gescheurde kledij en zonder schoenen je een koekje of een suikertje vraagt, een kind van je lostrekken nadat de moeder het achter je aan heeft gestuurd omdat je toevallig blank bent of vuilnisbakken passeren en moeten vaststellen dat er mensen zijn die tussen het afval toch nog iets te eten vinden… Het zijn voorbeelden van situaties die hier de normaalste zaak van de wereld zijn. Het doet me beseffen dat ik gelukkig mag zijn dat ik blank ben en dat ik in België ben geboren. In tegenstelling tot in België is hier geen sprake van een welvaartsstaat, hier is geen goed uitgebouwde sociale zekerheid en de gezondheidszorg is al helemaal ondermaats. Logisch ook als je weet dat het merendeel van de bevolking leeft van de informele economie (zwartwerk) en dus geen of amper belastingen betaalt. Van welke middelen zou men dan een welvaartsstaat kunnen uitbouwen?

Om aan dat alles tegemoet te komen, schieten sociale projecten hier als paddestoelen uit de grond. Vele organisaties bekommeren zich om het lot van mensen in de sloppenwijken, om de straatkinderen, om ongehuwde moeders en de vele andere kwetsbaren. Maar dit blijft Senegal en de meerderheid van de bevolking heeft het zelf niet al te breed, het geld van deze organisaties durft dus wel eens in verkeerde handen terechtkomen. In Senegal is corruptie bovendien schering en inslag en denken op lange termijn is hier toch zo ontzettend moeilijk.

Ik heb gisteren het goede nieuws gekregen dat de gemeente Londerzeel bereid is een deel van hun budget voor ontwikkelingssamenwerking aan mij over te maken zodat ik het hier kan besteden aan sociale projecten. De opbrengst van de spaghettizwier en de vele giften van alle anderen staan voorlopig nog veilig in België op een rekening. Omwille van al hetgeen ik hierboven schreef, ben ik pas van plan dit geld te besteden tijdens de laatste weken van mijn verblijf hier (maart-april). Ik kijk eerst de kat uit de boom en zal dan het geld besteden aan één of meerdere projecten waarvan ik overtuigd ben dat ze nuttig werk verrichten, niet gedoemd zijn om te mislukken en zich effectief concentreren op de meest behoeftigen. Iedereen die een beetje op de hoogte is van ontwikkelingssamenwerking weet dat het verleden heeft aangetoond dat er alternatieven zijn voor de gratis-methode. Het verlenen van microkredieten is daar een voorbeeld van. Mensen krijgen een soort startkapitaal en moeten dit dan in schijven terugbetalen. Op die manier worden mensen immers gestimuleerd om zelf iets te doen en kan dat geld nadien in nieuwe dingen geïnvesteerd worden. Toch is het niet altijd eenvoudig dit systeem in ieder project toe te passen. Senegal blijft immers Afrika.

Intussen ben ik hier al lang genoeg om te zien dat er vele noden zijn en ik hou jullie zeker en vast op de hoogte wat er met al het sponsorgeld gebeurt. Ik wacht gewoon nog een tijdje af want zodra iemand weet dat je geld hebt om te besteden, dan zijn het allemaal je beste vrienden.

Maar bij deze wil ik iedereen nog eens ontzettend hard bedanken voor alle bijdragen!

Ik groet jullie en tot een volgend keertje,

Caroline

Gisteren was het 15 november en dan vieren de Belgen het feest van de dynastie. Als inleiding op iets wat ik gisteravond meemaakte, vertel ik jullie eerst een stukje jeugdsentiment.

Toen ik in de lagere school zat, was ik in de week van 15 november op een woensdagnamiddag bij mijn meter samen met mijn neef Stijn. Hij is twee jaar ouder dan ik en moest een toets voorbereiden over onze Belgische dynastie (voor mij toen een heel moeilijk woord). Ik herinner me nog goed dat meter hem ondervroeg over de kleuren van de Belgische vlag, de namen van onze vroegere koningen, de stamboom van ons hele koningshuis en zo ook over onze dag van de dynastie. Terwijl ik geduldig zat te wachten tot Stijn klaar was om samen te gaan spelen, luisterde ik aandachtig naar hetgeen meter en hij allemaal vertelden. De dag nadien kreeg ik op school ook een beetje les over ons koningshuis en fier als een gieter kon ik bijna alle vragen die de juf stelde beantwoorden! De juf was verwonderd en ik heb dan maar verteld hoe de vork aan de steel zat. Toen had ik nooit kunnen denken dat ik die dag van de dynastie ooit nog eens zo hard zou koesteren als op dit moment.

Gisteren wist iemand ons op het project hier te vertellen dat alle Belgen welkom waren bij de ambassadeur voor een receptie. Bij het nakijken van de website bleek dat inderdaad zo te zijn, maar je moest je wel op voorhand inschrijven en dat hadden Tom en ik dus niet gedaan. Wij trokken toch onze stoute schoenen en onze beste kledij aan en vonden dat we maar moesten proberen om toch binnen te geraken. Uiteindelijk is ons dat gelukt en hebben we kunnen genieten van achtereenvolgens: Stella, Campari orange, mini-pizza’s, mini-loempia’s, sushi, kruidenkaasjes, hapjes met kip en groenten, nog meer Campari orange, chocolademousse, tiramisu, fruitbrochettes, mini-éclairekes, champagne, chocolade-banaanjenever…

Deze onverwachte receptie heeft me enorm veel deugd gedaan en was gewoon een leuke afwisseling. Want na anderhalve maand begin ik af en toe toch eens nood te hebben aan lekkere zoetigheden, chips, echt bier, champagne… Maar nu kan ik er weer tegen voor een tijdje!

Ondanks het feit dat die dag van de dynastie in België nog amper wordt gevierd, zeker nu in België steeds meer stemmen opgaan tot separatisme, zal ik in ieder geval ieder jaar op 15 november met een heel fijn gevoel terugdenken aan die keer in Senegal!

L’union fait la force!

Caroline

Sinds vorige week ben ik actief in twee schooltjes in twee verschillende sloppenwijken (Colobane en Khadim Rassoul). De kinderen die hier les volgen kunnen geen publieke scholen betalen. Helemaal niet te vergelijken dus met het gratis (of toch zo goed als) basisonderwijs in Vlaanderen. Dus heeft Enda Ecopole (de organisatie waarin ik meedraai) samen met de mensen van deze wijken enkele schooltjes opgericht om ook deze kinderen toch wat ontwikkelingskansen te geven.

In Colobane hebben Tom en ik nu al drie keer de kleuters geëntertained. Dat is elke keer opnieuw weer een hele belevenis. Ik vergelijk het een beetje met het temmen van wilde dieren. Ik verklaar me nader: De kindjes spreken amper Frans en ons Wolof is nu ook niet om over naar huis te schrijven. We gebruiken dus heel vaak gebaren en woordjes als: ‘ja, neen, kom, asseyez-vous, je me lève, ik kruis mijn armen, sssst…’.

Beetje bij beetje kunnen we met deze kleintjes dingen realiseren. We doen een dansje, zingen een liedje, combineren het dansje en het liedje, maken variaties op en vereenvoudigen bestaande spelletjes. Het feit dat we met deze kinderen amper kunnen communiceren is uiteraard een hindernis. Maar het niveau van deze kleintjes is veelal gewoonweg laag, waardoor ze echt heel weinig begrijpen. Het valt moeilijk te omschrijven. Maar kinderen in een kring krijgen, hen een poortje (zoals uit ‘witte zwanen, zwarte zwanen’) laten maken of hen uitleggen dat ze een bal moeten doorgeven is echt een hele belevenis die veel tijd in beslag neemt. De kinderen hier kunnen ook niet gewoon rustig op hun plaats blijven zitten. Ze hangen constant aan elkaar. De meisjes vliegen elkaar in de haren. Immers, zij dragen meestal van die treskes en daar kan je echt goed aan trekken. De jongens die vechten gewoon van man tot man totdat de anderen zich er dan mee komen moeien en wij hen letterlijk uit elkaar moeten trekken.  De leerkrachten hier straffen kinderen door met een zweepje op hun handen te slaan. Zoals dat vroeger bij ons ook het geval was, maar dan met een lat of een regel. Maar daar doen wij uiteraard niet aan mee. Wij straffen de kinderen door hen op een ton te laten zitten en dat lijken ze beetje bij beetje te begrijpen.

Uiteraard zijn het niet allemaal ADHDertjes. Neen, er zijn ook enkele heel erg rustige kindjes. Zij staan erbij en kijken ernaar. Als je hen een bal toesmijt om op te vangen, laten ze die tegen hun gezicht botsen. Als de anderen de klas verlaten, horen zij het in Keulen donderen. Als iedereen samen van 1 tot 10 telt, weerklinkt hun stem net altijd iets trager dan die van de groep.

Ook al lijkt dit alles misschien op dweilen met de kraan open, ook al vraag ik me soms af wat er over 15 jaar van deze kindjes zal geworden zijn, ook al zou ik soms ook graag eens aan die treskes trekken, ook al kan ik begrijpen dat ouders hun kinderen hier nog een serieus pak rammel geven… Toch vind ik het stuk voor stuk schatjes en verdienen ze net als ieder ander kind een kans om dingen te leren en om af en toe gewoon echt kind te zijn. Ik ben dus blij met wat ik hier op heel kleine schaal en op heel erg korte termijn kan en mag doen. Het geeft me voldoening en ik merk dat ook ik hier als persoon rijker van word. Want als ze één voor één op het einde van de les ‘au revoir’ of ‘be subbe’ (= tot morgen in het Wolof) komen zeggen met een smile tot achter hun oren, dan besef ik dat ik ‘iets’ heb gedaan, hen toch enkele fijne momenten heb bezorgd, hen op z’n minst enkele kleine vaardigheden heb bijgebracht en hun leven in de sloppenwijken een heel klein beetje aangenamer heb gemaakt.

Groetjes en tot de volgende keer,

Caroline

Nele heeft vanuit België wat foto’s op Flickr gezet. Geniet ervan!

Gisteren was ik hier exact een maand. Intussen heb ik zelfs al afscheid genomen van mijn eerste bezoek (ik kijk reikhalzend uit naar het volgende van mijn ouders). Etienne en Françoise (de twee trajectbegeleiders van de school) hebben immers gisteravond het vliegtuig richting Zaventem genomen. Al bij al is die eerste en, volgens vele voorgangers, de moeilijkste maand nog vrij snel voorbij gegaan. Afgelopen weekend hebben Tom en ik doorgebracht met de andere drie vrijwilligers van de school en de twee trajectbegeleiders.

Zaterdag zijn we heel hartelijk ontvangen in een echt Afrikaans dorpje genaamd Sowane. Hier was ik vorig jaar al eens met Nele geweest. Zij verbleef enkele jaren geleden drie maand in Sowane en ook Tim Sarens heeft er ongeveer een jaar gewoond als vrijwilliger voor de Bouworde. Heel wat mensen herkenden mij nog van vorig jaar waardoor ik overal ‘goeie dag’ moest gaan zeggen, meteen overstelpt werd met vragen over Nele en Tim, onmiddellijk aan elke vinger een kindje had en dus zeer welkom was! Sowane is in vergelijking met Dakar een echte verademing! Het is een echt afgelegen Afrikaans dorp. Er is amper lichtvervuiling met als gevolg dat je ’s nachts perfect de melkweg kan bewonderen. De kinderen kunnen er nog echt kind zijn en vrij door het dorp rondlopen want er rijden geen auto’s, enkel charettes (paarden met een kar erachter). Overdag werken veel vrouwen er op het veld, liggen de meeste mannen onder een boom en spelen de kinderen met elkaar. Ik heb in Sowane de beste nachtrust gehad sinds ik hier in Senegal ben, ondanks de vele kleine diertjes (spinnen, muggen, vliegen, en vele andere, in Europa onbekende, insecten…) die me tot in bed  hebben vergezeld.

 Zondag hebben we doorgebracht in Mbour (de plaats waar de andere drie vrijwilligers verblijven). Hier hebben we nog maar eens echt vakantie genomen en gelogeerd in een auberge met zwembad, uitgebaat door een Vlaamse vrouw afkomstig uit Mechelen. Zij huwde enkele jaren geleden met een Senegalees en runt nu dus een auberge in Mbour. Samen met Etienne en Tom heb ik zondagavond kunnen genieten van een prachtig kleurenspel bij zonsondergang. In Mbour komen immers iedere avond talrijke en kleurrijke pirogues gevuld met verschillende vissoorten aan op het strand. Het was leuk om de bedrijvigheid van de vissers en de visverkopers te aanschouwen.

Na zo’n deugddoend weekend ben ik vol energie begonnen met het lesgeven in twee schooltjes. In Colobane (wijk in Dakar) houden Tom en ik ons bezig met kleuters en in Khadim Rassull (andere wijk in Dakar) ben ik verantwoordelijk voor het eerste leerjaar. Terwijl Tom zich bekommert om de kinderen van het derde leerjaar. Heel veel kan ik hier voorlopig nog niet over zeggen, daarvoor heb ik nog te weinig gezien en gedaan. Ik beloof jullie dat ik later eens beschrijf wat ik allemaal exact doe. Maar voorlopig hou ik het bij enkele grappige en minder grappige eerste vastellingen.

- Kinderen  dragen zeer vaak hun linkerschoen aan hun rechtervoet en omgekeerd (daar krijgen ze dus bokkepootjes van).

- Sommige kinderen komen in hun ondergoed naar school.

- Ze hebben allemaal plekkepollekes.

- Ze krijgen inderdaad kletsen als ze iets fout doen.

- Kinderen tellen van 1 tot 10 beginnend bij hun pink (terwijl wij beginnen bij de duim).

- Zo goed als alle kinderen hebben een snotneus.

- Je kan de les beginnen met 20 kinderen, halverwege ineens bezig zijn met 30 en de les eindigen met 15.

- Na het spelen van een kringspel waarbij iedereen zijn schoentjes moest uitdoen bleven ineens twee schoenen over die van niemand bleken te zijn. Het waren dan ook nog eens twee verschillende schoenen…

Tot zover deze bijdrage. Naar het schijnt is de Sinterklaas- en Kerstdrukte in België weer begonnen. geniet ervan en tot later!

Caroline

Intussen zijn we weer enkele dagen verder en hebben we reeds bezoek gekregen van Françoise en Etienne (de twee trajectbegeleiders van de school). Ik heb genoten van hun aanwezigheid en dit weekend zien we hen terug samen met de andere drie vrijwilligers die op anderhalf uur hier vandaan verblijven. Vandaag is het Allerheiligen en solidair als de Moslims zijn, werken ook zij niet. Ik heb dus tijd kunnen maken om nog wat foto’s online te zetten. Met mij gaat alles goed, het is hier nog steeds even warm en dat terwijl ik verneem dat de temperaturen in België toch steeds dalen. Via de moderne technologie heb ik zelfs al de familie-uitbreiding kunnen bewonderen! Bij deze ook aan Sarah en Raf een dikke proficiat gewenst met Tine!

Geniet van de foto’s (dubbelklikken op Flickr) en à la prochaine!

Caroline