Een half jaar in Dakar!

Intussen zijn Tom en ik, met een beetje hulp van het lot, erin geslaagd de mensen van Enda Ecopole te overtuigen van het feit dat wij echt wel veldwerk willen doen en aan de slag willen gaan met de mensen uit de sloppenwijken. Het resultaat is dat we nu mogen lesgeven in enkele schooltjes en mogen helpen in een gezondheidscentrum. Ik ben dus heel erg blij want in de sloppenwijken is echt heel wat nuttig werk te doen. Het is onmenselijk in welke omstandigheden deze mensen leven. Uiteraard moeten we rekening houden met het alom aanwezige Afrikaanse ritme waardoor we pas volgende week effectief aan de slag zullen kunnen gaan. Maar de vooruitzichten zijn dus heel erg gunstig!

Van zodra ik actief bezig kan zijn in de schooltjes, zal ik jullie wel eens beschrijven hoe een ‘normale’ werkdag er hier uit ziet. Momenteel beperk ik me tot een ‘normale’ nacht in Dakar en daarover kan ik ook wel wat schrijven. 

Na het avondmaal lees ik nog een beetje en doof mijn koplamp rond 23u. Opstaan doe ik omstreeks 7u30. Maar denk aub niet dat ik de periode daartussen de hele tijd slaap! Senegalesen maken immers tot laat in de nacht lawaai. Er rijden nog taxi’s die ontzettend veel toeteren, bussen, lopen paarden met karren achter zich over de straat en meermaals per nacht weerklinkt de oproep tot gebed of speelt iemand cassettes of met Arabische muziekklanken. Ons huis is vrij open. Er zijn wel deuren en ramen, maar aangezien het hier zelden regent en het echt wel warm is, staat alles open. De bel van de boven- en onderburen, iemand die water kookt, mensen die potten en pannen laten vallen… kortom alle verschillende soorten geluiden zijn hoorbaar. Oordopjes zijn hier heel erg handig en ik maak er dus gebruik van. Ik val  telkens vrij snel in slaap en ben heel tevreden als ik tot 5u kan doorslapen. Dan weerklinkt immers weer de oproep tot gebed en begint het lawaai op straat weer buitengewone proporties aan te nemen. Opnieuw paarden en karren, toeterende taxi’s, pratende mensen, de vuilkar die haar aanwezigheid aan de mensen duidelijk maakt door non-stop te toeteren, Tata (onze huismeid) die aankomt en de vloer begint te vegen, mensen die opstaan, televisies die aanstaan… Dakar is druk, echt druk en niet te vergelijken met het Leuvense studentenlawaai, laat staan met de Steenhuffelse rust. Het liefst van al zit ik op het dak van ons huis. Daar is het rustig en kan ik toch genieten van de bedrijvigheid beneden. Zo zie je maar dat ik hier in Senegal naast ijsjes, lekker eten, een propere keuken, een gewone toilet… ook een gebrek heb aan normale nachtrust! Maar mij hoor je niet klagen, ik zet mijn zintuigen op scherp en geniet.

Iedereen die Allerheiligenvakantie heeft, wens ik een deugddoende vakantie en de anderen een productieve werkweek!

Tot later,

Caroline

We (Tom, pedro en ik) hebben het weekend doorgebracht in Saint Louis. De stad, gelegen in het noorden van Senegal en genoemd naar Lodewijck de 14e, is de vroegere hoofdstad van het land en doordoor vrij toeristisch. De koloniale invloed is hier nog duidelijk zichtbaar en uit zich in mooie en kleurrijke woningen. De rit met de sept-place (een Peugeot break door een extra achterbank omgebouwd tot een wagen waarin de bestuurder zeven passagiers kan vervoeren) duurde ongeveer 4,5 uur. Onderweg naar Saint Louis doorkruisten we het prachtige groene landschap. Het regenseizoen dat op z’n einde loopt is hier immers verantwoordelijk voor. Ik besefte na de eerste twee weken in het hectische Dakar opeens weer volledig waarom ik ervoor gekozen heb om naar Afrika te komen! De doprjes langs de rand van de ‘grote’ baan, de mensen die fruit, groenten, water, meubels… verkopen aan voorbereidende mensen, de rust, de kalmte… en dit alles met op de achtergrond talrijke prachtige baobabs, kortom het echte Afrika!

Saint-Louis zelf is, zoals ik reeds zei, vrij toeristisch. We hebben gelogeerd in een mooie, degelijke, propere jeugdherberg met ventilators en muskietennetten. Er verbleven samen met ons nog Canadezen, Fransen en Amerikanen die elk op hun beurt een eigen route doorheen grote delen van Afrika hadden uitgestippeld. Knap wat die allemaal ondernemen! Na een verkennende wandeling op zaterdag, een heerlijke maaltijd in een plaatselijk eenvoudig maar hygiënisch restaurant en bovenal een goede nachtrust op zaterdag, hebben we zondag een fiets gehuurd. Ik had nooit gedacht in Senegal te zullen fietsen. Maar in het rustige Saint-Louis gaf dit geen problemen. Het verkeer is er immers niet te vergelijken met Dakar. Tijdens het fietsen zelfs ontdekt dat ‘den Eternit’ in Senegal nog steeds aanwezig is (de bewijzen = foto’s hiervan volgen later). Na de fietsvoormiddag, zijn we terug huiswaarts gekeerd. We hadden uitgerekend dat als we vertrokken om 14u30 we mooi rond 19u terug in Dakar zouden zijn. Goed op tijd voor het avondmaal. Maar dat was natuurlijk buiten de Afrikaanse efficiëntie en de daarbij horende onzekerheid gerekend.

In Saint-Louis eerst 45 min moeten wachten totdat onze sept-place gevuld was met Dakar-reizigers. Eens vertrokken moesten we nog tanken. Nadien hadden al onze mede-reizigers (allemaal Senegalezen met een heel sterke maag) nog zin in ofwel scampi’s, ofwel water, ofwel pindanoten, ofwel koekjes. Na dat alles, we waren amper een uurtje onderweg, kregen we een platte band. Een reservewiel opsteken dan maar. Dat gebeurt in Senegal net iets trager dan bij ons. Het reservewiel bleek op de lange duur niet te volstaan. Het is me een vraagteken waarom. Zachtjes doorgereden tot een autoherstelplaats en daar de band laten maken. Intussen vertreek de tijd rustig, le ritme Africain, weet je wel. Een mede-passagier maakte als tussendoortje serieus van haar oren tegen de chauffeur. Ik heb niet begrepen waarom. Ineens iedereen rond de auto om zich ermee te bemoeien. Allemaal mannen die beginnen te roepen tegen 1 Senegalese dame. Het was een mooi schouwspel! En ik maar van op een afstand toekijken en in mezelf bedenken dat ik dit schitterende taferelen vind. Afrikaanse efficiëntie tot en met! Na het hele gedoe heelhuids terug in Dakar geraakt en een soort pasta met yoghurt en veel suiker als avondmaal gegeten. Heel lekker, echt waar! Nadien doodmoe maar voldaan mijn bedje (matras) ingekropen.

Intussen raak ik het hier goed gewend, al wil het op het project nog niet volledig vlotten. We moeten hier voorlopig beleidswerk doen en zijn dus niet actief op het terrein. Dat is net waarvoor ik niet naar hier gekomen ben. Maar aangezien Etienne en Françoise (de twee trajectbegeleiders van de school) zondagavond arriveren, hoop ik dat daar snel beterschap in komt. Ik wil nog even van de gelegenheid gebruik maken om Stijn en Lies te feliciteren met de geboorte van Eve en wens jullie verder het allerbeste!

Groeten,

Caroline

Ik heb nog wat foto’s toegevoegd op Flickr van de eerste dagen hier. Je vindt ze door te dubbelklikken op Flickr in het mapje: Senegal 2007. Om jullie verder nog een beeld te geven over Senegal enkele weetjes. Wist je dat…:

-In Senegal alle voeten altijd zwarte zijn. Ook die van de Toubabs (Blanken) door het zand en het stof?

- Je in Senegal altijd nat van het zweet in bed kruipt. Zelfs een muskietennet goed hangen hier inspanning kost?

- Het irritant is vast te stellen een zakdoek nodig te hebben die buiten je muskietennet ligt, net nadat je eindelijk uitgezweet in bed ligt?

- Bussen, taxi’s, auto’s, paarden, geiten… kris kras door elkaar rijden en lopen, geen rekening houden met verkeersregels en nog minder met elkaar?

- Senegalezen ongelooflijk veel tv kijken en dan nog het meest naar soaps?

- Je hier je busrit betaalt door geld naar achteren door te geven en erop kan vertrouwen dat het wisselgeld correct terugkeert in de omgekeerde richting?

- Coupures (stroomonderbrekingen) hier schering en inslag zijn en je ‘planning’ danig in de war kunnen sturen?

- Iedereen altijd ‘Bonjour, ça va?’ vraagt maar nooit lijkt in te gaan op je antwoord?

- Je in Senegal kan zweten op plaatsen waarvan je nooit had gedacht daar te kunnen zweten?

- Bananen hier echt naar bananen smaken?

- Senegalese mannen ofwel last hebben van schaamluizen ofwel gewoon graag aan hun kruis krabben?

- Senegalezen op het strand sportoefeningen doen die ik van ons moeke als leerkracht L.O. nooit zou mogen doen omdat ze te slecht zijn voor de rug?

- Functioneel toeteren hier volledig anders wordt opgevat dan bij ons?

- Ik me verbazend goed aanpas aan Franse wc’s die tegelijkertijd douche en badkamer zijn?

- Tom en ik een muskietennet aan een TL-lamp gingen bvestigen en ineens in ‘t donker stonden omdat Tom de lamp liet vallen op de matras (gelukkig)?

- We met behulp van de Senegalees Yves en zijn efficiëntie (hij stond op een stoel met daarop een plastieken tonen sloeg met een soort ijzeren staaf een gat in het betonnen plafond zodat de verf en in het rond sprong) het net toch omhoog hebben gekregen?

- Senegalezen rijstpap gemaakt van poedermelk een typisch Senegalees recept noemen?

- Schapen hier als twee druppels water lijken op geiten van bij ons?

- Caroline hier de beste rijst is en iedereen dus tegen mij zegt: ‘Ah Caroline, comme le riz Senegalais’?

Vele groeten vanuit het warme Senegal en tot later!

Ik heb intussen enkele foto’s van het vertrek op Zaventem en de eerste dagen Senegal online kunnen zetten. Dubbelklik op Flickr en je krijgt ze te zien.

Hey allemaal,

Na drie daagjes vakantie is nu het ‘echte’ werk begonnen. Hoewel ik hier vorig jaar al een keertje was in Senegal en dus wel wist waaraan ik begon, denk ik dat de cultuurshock met een jaar vertraging zijn intrede heeft gedaan. Gisteren zijn Tom en ik aangekomen in het gastgezin. Maar wegens de Ramadan had onze gastvrouw weinig tijd, waren we eerst in de veronderstelling dat we samen een kamer en matras moesten delen… Kortom, we wisten na een lange dag met heel wat nieuwe indrukken niet goed waarop of waaraan. Ik had behoefte aan rust en vond ze niet of kon ze niet afdwingen. Uiteindelijk hebben we vandaag toch een aparte kamer gekregen en valt alles op zijn plooi. Het gevoel een eigen plekje te hebben doet me goed!

Met de Ramadan loopt alles hier in senegal nog net iets trager dan anders. Bedienden van Enda vallen in slaap achter hun pc, kijken filmpjes op You Tube, msnnen… We zouden het in België niet moeten proberen!

De organisatie waarin we actief zullen zijn Enda Ecopole ligt in een sloppenwijk van Dakar. Wat zich daar afspeelt is ongelooflijk! Dat heb ik nog nooit gezien. Mensen wonen met grote aantallen op elkaar, het ruikt daar onfris (dat heb ik mooi verwoord), kinderen lopen over en weer, mensen hangen, verkopen ‘roemel’… ongelooflijk! Er is daar dus wel werk genoeg te doen denk ik, al weet ik nog niet exact wat ik zal doen. Hoewel de mensen daar met zo veel op elkaar wonen, vind ik deze sloppenwijk wel iets ‘gezellig’ hebben. Het doet mij een beetje denken aan peter zijn wei van vroeger, waar ik als kindje met mijn neefjes en nichtjes uren doorbracht. Er heerst een aangename bedrijvigheid en mensen recycleren echt wel alles. Van pindanotenolie en een soort kokosvrucht maken ze zeep. Ze smelten oude auto-onderdelen tot potten en pannen, maken bedden (niet echt mijn stijl maar wel knap gedaan), lassen (zonder bril) oud ijzer tot mooie stoelen, maken lampenkapjes van kroonkurken. Er gaat echt niets verloren daar. Alles beschouwen ze als ‘goe gerief’. Het is knap om te zien hoe mensen die leven in zo’n schrijnende situaties zich toch goed uit de slag weten te trekken.

het gastgezin bestaat uit twee jonge kerels van in de 20 die studeren aan de universiteit. Ik heb hen nog niet gezien. De gastvrouw werkt voor Enda Santé en heeft een klein meisje waarvoor ze eveneens zorgt. Zij is 5 jaar en ratelt aan één stuk door. Ik word er soms een beetje gek van, maar ze is wel schattig. Een vader is er niet. Naast Tom en mij logeert er nog een spanjaard Pedro die drie maanden blijft.

Ik ga afronden en heb voorlopig nog geen foto’s online kunnen plaatsen. In dit internetcafé gaat dat niet.

Tot de volgende,

Caroline

Hey allemaal, ik ben goed aangekomen in het warme en hectische Dakar. De eerste drie daagjes nemen we nog even vakantie terwijl we in de Via Via verblijven in Yoff (Dakar). Voorlopig nog geen heimwee en heel blij hier terug te zijn! Het meeste last heb ik van de warmte (ik was even vergeten hoe heet het hier is) en daardoor dus niet al te best geslapen. Maar ik hoop dat de warmte wat zal afnemen naarmate de tijd vordert en ik ook wat gewoon zal geraken aan die temperaturen. Een Senegalees GSM-nummer heb ik nog niet, maar van zodra ik dat heb, geef ik dat nummer wel door. Ik ga het hierbij laten en hoop gauw terug iets van mij te laten horen!

Groetjes,

Caroline

Morgen om 11u25 is het zo ver, dan vertrekt het vliegtuig richting Dakar met ‘alstgodbelieft’ mij aan boord. Dit is mijn laatste berichtje vanuit België, het volgende zal vanuit Dakar zijn. Vandaag heb ik nog eens extra genoten van het luxe leven hier in België. Ik heb een worstenbroodje en fritten gegeten, ben naar BenX gaan kijken, mag straks nog één keertje onder een lekker zacht donsdeken slapen en ga me morgen nog eens douchen met warm water. Het leven in Senegal zal anders zijn en ik zal het hier wel missen, maar toch kijk ik er enorm naar uit! Ik wil iedereen nog eens bedanken voor de succes-woordjes, de snoepjes, de smsjes en de centjes!

Tot later,

Caroline